Σχόλια του Βασιλείου Στεφανίδου για το «αειπάρθενον» της Μαρίας

«Περί των αδελφών του Ιησού διετυπώθησαν τρεις γνώμαι. α) Ήσαν πραγματικοί αδελφοί του Ιησού εκ γάμου της μητρός αυτών μετά του Ιωσήφ. Τούτο εδέχθη ο Τατιανός (Διά τεσσάρων, γραφέν κατά το τελευταίον τέταρτον της 2ας εκ]ρίδος), ο Ηγήσιππος γράψας την ιδίαν εποχήν, δέχεται και αδελφούς και εξαδέλφους του Ιησού (Ευσεβίου, Εκκλ. Ιστορία 2, 23, 4. 3, 19 κ. εξ. 3, 32, 6. 4, 22, 4) και ο Τερτυλλιανός (De monogamia, κεφ. 8. De carne Chrisi, κεφ. 7. Adversus Marcionem, κεφ. 19, γραφέντα τέλη της 2ας ή αρχάς της 3ης εκ]ρίδος). β) Τέκνα του Ιωσήφ εκ προηγουμένου γάμου. Ο Ωριγένης λέγει τα επόμενα· «Τους αδελφούς Ιησού φασί τινες, εκ παραδόσεως ορμώμενοι του κατά Πέτρον Ευαγγελίου ή της βίβλου Ιακώβου, υιούς Ιωσήφ εκ προτέρας γυναικός συνωκηκυίας αυτώ προ της Μαρίας» (Υπόμνημα εις Ματθαίον, 10, 17, γραφέν μετά το 244). γ) Εξάδελφοι του Ιησού. Η γνώμη αυτή πρώτην φοράν διετυπώθη υπό του Ιερωνύμου (Liber adversus Helvidium, § §  13 και 14, γραφέν περί το 383), ο οποίος ετροποποίησε την γνώμην του Ηγησίπου, ταυτίσας τους αδελφούς προς τους εξαδέλφους. Αλλ’ ενώ ο Ηγήσιππος τους εξαδέλφους εδέχετο τέκνα του Κλωπά, τον δε Κλωπάν, αδελφόν του Ιωσήφ, ο Ιερώνυμος εδέχθη αυτούς τέκνα Μαρίας του Κλωπά, ταύτην δε εδέχθη αδελφήν της μητρός του Ιησού (Ευαγγέλιον Ιωάννου, 19,20) και σύζυγον του Αλφαίου, θεωρών αυτόν διάφορον του Κλωπά (A. Sieffert, εν HerzogHauck, Realencyklopädie, τόμος 8 (1900), σελ. 573 κ. εξ., 575 κ. εξ. Th. Zahn, Forschungen, VI (1900), σελ. 225 κ. εξ. Hugo Koch, Virgo Eva, Virgo Maria, 1937). Αλλ’ οι αδελφοί του Ιησού, ως φαίνεται, έζων μετά της μητρός του Ιησού (Ματθαίου, 12,46. Μάρκου, 3,31. Λουκά, 8,19. Ιωάννου, 2, 12. 7, 3 κ. εξ.), επομένως, δεν ήσαν εξαδέλφοι αυτού. Η πρώτη γνώμη δεν δύναται να γίνη δεκτή διά λόγους δογματικούς (το αειπάρθενον της Θεοτόκου). Το αειπάρθενον της Θεοτόκου απαντά εις το λεγόμενον Πρωτευαγγέλιον του Ιακώβου, του ο οποίου ο πυρήν ανάγεται εις την 2α εκ]ρίδα. Εις αυτό αναφέρεται το «φασί τινες» του ανωτέρω παραθέντος χωρίου του Ωριγένους και χωρίου Κλήμεντος του Αλεξανδρέος, έχοντος ως εξής· «Αλλ’ ως έοικεςν πολλοίς και μέχρι νυν δοκεί η Μαριάμ λεχώ είναι δια την του παιδίου γέννησιν, ουκ ούσα λεχώ· και γαρ μετά το τεκείν αυτή μαιωθείσαν φασί τινες παρθένον ευρεθήναι» (Στρωματεύς VII, 16, 93. Migne, , 529 Β. Εγράφη 208-211). Το αειπάρθενον της Θεοτόκου επεκράτησε την 4ην εκ]ρίδα (Επιφάνειος, Κατά αιρέσεων, 78 «αντιδικομαριαμίται», έκδ. Κ. Holl, τόμ. 3, σελ. 452 κ. εξ. Εγράφη 374-377). (Ο. Zockler, HerzogHauck, αυτ., τόμ. 12 (1902), σελ. 312 κ. εξ.).—Βασίλειος Στεφανίδης, Εκκλησιαστική ιστορία, Εκδόσεις Παπαδημητρίου, 1959, σελ. 47.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s